Przemień pustkę w przestrzeń. Historia Gedeona

W naszym życiu Bóg dopuszcza na nas różne sytuacje, które są nie raz bardzo trudne, szczególnie gdy w życiu pojawia się cierpienie, choroba czy śmierć kogoś bliskiego. Wtedy doświadczamy takiej wewnętrznej pustki. Często zadajemy sobie wtedy pytanie gdzie jest Bóg? Na te i inne pytania właśnie znajdziemy odpowiedz, w książce ks. Pawła Gołofit pod tytułem Przemień Pustkę W Przestrzeń Historia Gedeona opisuje na przykładach zaczerpniętych ze starego testamentu w piśmie świętym. w jakich sposób możemy sobie poradzić z tym co nas aktualnie spotkało w życiu. To, że Bóg dopuszcza na nas takie, rzeczy to wcale nie oznacza to, że on nas każe, lecz chce nas przygotować na jakieś nowe doświadczenie życiowe, które niebawem ma nastąpić w naszym życiu, jest to pewnego, rodzaju oczyszczenie. Musimy być jeszcze bardziej pokorni i cierpliwi. Dla mnie ta książka jest wyznacznikiem, ciężkie sytuacje, które doznaje swoim życiu. Publikacja może być kierowana dla osób, depresją nerwicą, które czują się zagubione, mają wewnętrzną pustkę, niech ta książka będzie dla nich przewodnikiem i da nadzieje na przyszłość.

Ks. Paweł Gołofit bierze historię Gedeona, czyli opowieść biblijną dobrze znaną, ale chyba jednak rzadko przeżywaną osobiście, i prowadzi przez nią tak, żeby czytelnik nie został tylko przy ładnym religijnym obrazku. Tu nie chodzi o to, żeby podziwiać dzielnego wojownika z dawnych czasów. Chodzi bardziej o to, żeby w Gedeonie zobaczyć siebie: człowieka niepewnego, trochę schowanego, pełnego lęków, z własnym zdaniem na swój temat, często dużo surowszym niż to, co widzi w nim Bóg. I właśnie ten motyw najmocniej mi został po lekturze. Książka ma bardzo dobry tytuł bo ta pustka nie jest tutaj jakąś abstrakcją z pobożnych rozważań. To może być konkretne miejsce w człowieku: po stracie, rozczarowaniu, zmęczeniu sobą, po grzechu, po duchowym utknięciu, po takim zwykłym poczuciu, że jakoś nie idę dalej. Autor pokazuje, że Bóg nie przychodzi wyłącznie do ludzi gotowych, poukładanych i bohaterskich. Przychodzi też do tych, którzy chowają się w swoich ograniczeniach i którym wydaje się, że już nic wielkiego z nich nie będzie; Dla mnie to bardzo kojące, ale nie w banalnym sensie. Bo ta książka nie głaszcze po głowie mówiąc, że wszystko samo się ułoży. Raczej zachęca, żeby wejść głębiej, przestać uciekać od siebie i pozwolić Bogu nazwać rzeczy po imieniu. Bardzo doceniam też sposób pisania ks. Gołofita. Nie ma tu tonu kaznodziei, który z góry wie lepiej i teraz będzie ustawiał wszystkich do pionu. Dużo bardziej czułem, że pisze ktoś, kto sam jest w drodze i nie udaje człowieka po drugiej stronie rzeki. To robi ogromną różnicę. Dzięki temu lektura nie męczy moralizowaniem. Jest w niej sporo pytań, zatrzymań, zaproszeń do przemyślenia własnego życia, ale nie ma nachalnego nacisku. Mi to odpowiada, bo z książkami duchowymi mam czasem problem: albo są zbyt górnolotne, albo tak ogólne, że po kilku stronach nie zostaje we mnie nic konkretnego. Tutaj jest inaczej. Autor potrafi mówić prosto, a jednocześnie nie spłaszcza tematu. Największą siłą tej książki jest dla mnie połączenie Biblii z życiem. Historia Gedeona nie zostaje zamknięta w świecie dawnych sędziów, walk i znaków od Boga. Ona zostaje przeniesiona tu i teraz, do moich lęków, moich uników, mojego kręcenia się wokół tych samych spraw. Gedeon jest człowiekiem, który słyszy coś większego niż sam o sobie myśli. I chyba o to chodzi w całej tej lekturze: żeby skonfrontować własne małe, często poranione wyobrażenie o sobie z tym, jak patrzy Bóg. To jest momentami niewygodne, bo łatwiej zostać przy swoich etykietach. Łatwiej powiedzieć: taki jestem, już się nie zmienię, za późno, za trudno. A ta książka delikatnie, ale konsekwentnie pokazuje, że jednak można inaczej. Bardzo polecam tę książkę szczególnie tym, którzy czują, że w wierze albo w życiu trochę utknęli. Nie dlatego, że książka wszystko za nich rozwiąże. Nie rozwiąże. Ale może pomóc nazwać to, co w środku niewypowiedziane, i pokazać, że pustka nie musi być końcem. Może stać się miejscem początku. Dla mnie to była lektura cicha, dobra i zostawiająca po sobie pragnienie, żeby iść dalej odrobinę odważniej.