To nie są żarty, czyli rzecz o powadze spowiedzi. O. Piotr Różański SP

Książka wygląda interesująco, gratis był jeden-przekładka do książki.

Spowiedź niby każdy katolik zna albo przynajmniej coś o niej słyszał. Wiadomo: rachunek sumienia, żal za grzechy, wyznanie, pokuta, rozgrzeszenie. A jednak o. Piotr Różański bardzo szybko przypomina, że wcale nie chodzi tu o jakąś religijną formalność, którą można odhaczyć przed świętami albo przy okazji większego poruszenia sumienia. To nie są żarty – i tytuł dobrze oddaje ton tej książki. Nie dlatego, że autor straszy albo moralizuje dla samego moralizowania. Raczej dlatego, że traktuje człowieka poważnie, a sakrament pokuty pokazuje jako coś, co naprawdę może ratować życie duchowe. Książka jest konkretna. Autor nie krąży wokół tematu, nie rozmywa sprawy, nie próbuje tak długo tłumaczyć wszystkiego dookoła, aż zniknie sam ciężar grzechu. Pisze wprost, że jeśli człowiek źle rozumie spowiedź, to prędzej czy później zacznie ją traktować byle jak. A wtedy łatwo z sakramentu miłosierdzia zrobić dziwny rytuał: trochę uspokojenia sumienia, trochę nawyku, trochę religijnego automatu. Mi bardzo odpowiadało to uporządkowanie; Krok po kroku dostajemy przypomnienie, czym jest dobra spowiedź, po co jest szczerość, dlaczego nie warto kombinować z własnym sumieniem i czemu tak ważne jest nazwanie spraw po imieniu. Bez tego nie ma przecież nawrócenia, tylko elegancko zapakowane unikanie prawdy.. Książka ma w sobie też pewną bezpośredniość, która może kogoś zaboleć, ale mnie akurat ona przekonuje. O. Różański nie głaszcze czytelnika po głowie za wszelką cenę. Pokazuje błędy, niedbalstwo, samozadowolenie, fałszywe usprawiedliwienia. Ale nie robi tego po to, żeby człowieka przygnieść. Ja odebrałem to raczej jako próbę otrzeźwienia. Czasem potrzebujemy kogoś, kto powie: zatrzymaj się, bo to, co robisz, nie jest niewinne. Właśnie dlatego ta książka może być bardzo pomocna dla osób, które dawno nie były u spowiedzi, boją się wrócić albo nie wiedzą jak zacząć. Może też komuś uporządkować w głowie całą masę pytań, które zwykle gdzieś się odkłada na później.