Adwent 2026. Nasze propozycje

Jest 530 rok przed narodzeniem Chrystusa. Judejczycy ledwo co wrócili z niewoli babilońskiej, a oto znów przeżywają najazd gigantycznej armii asyryjskiej. Oblężona Betulia broni się ostatkiem sił. W mieście brakuje wody i jedzenia, dzieci umierają na rękach rodziców. Zrozpaczeni mieszkańcy postanawiają walczyć jeszcze przez pięć dni, a po ich upływie, jeśli Bóg nie ześle pomocy, zamierzają się poddać i zdać na niełaskę okrutnego Holofernesa, dowódcy Asyryjczyków. Upadłe na duchu miasto zawstydza Judyta. Młoda kobieta, choć sama niedawno owdowiała, nie traci nadziei. Twierdzi, że uratuje Betulię. Sama jedna wychodzi poza mury obronne, aby stawić czoła całej asyryjskiej armii. Delikatna i piękna kobieta staje przed potężnym, groźnym generałem, który sieje grozę w całym ówczesnym świecie.

Książka “To Jezus!” odpowiada na to pytanie. Jej narratorem jest dziecko, które z własnej perspektywy opowiada o swoich spotkaniach z Jezusem: najpierw słynnym nauczycielem, później odrzuconym przez ludzi skazańcem, a w końcu – tajemniczym, a jednak znajomym Zmartwychwstałym.

Co ma zrobić człowiek, który nie umie pisać (a przynajmniej tak mu się wydaje)? Zawsze może posłuchać kocich opowieści, a przy okazji, mimochodem, odkryć, że… on też ma talenty! A to, że każdy z nas jest tak bardzo różny i niepowtarzalny, jest prawdziwym skarbem.

Tym razem nasz dzielny Mruczysław będzie tropił przestępców nie tylko w Toruniu i Wąbrzeźnie, ale także na Kujawach: w Inowrocławiu, Pakości i Włocławku. A przy okazji sprawdzi, czy rację miał św. Maksymilian, który mówił, że „Tylko miłość jest twórcza”.

Sprawdzicie to razem z nim?

„Misja 52” to wyjątkowy program dla małżonków, który poprzez krótkie, praktyczne zadania pomaga budować bliższą relację, lepszą komunikację, większą troskę o siebie nawzajem oraz rozwijać życie duchowe. Każdy z małżonków otrzymuje własną książkę, dzięki czemu wspólnie, krok po kroku, przechodzicie drogę ku jeszcze piękniejszemu małżeństwu.

Te zapiski są owocem długiej drogi — drogi, która nadal trwa. Przez dwadzieścia lat pieszych wędrówek przez kolejne kraje uczyłem się, że katolicki pielgrzym może pozostać wierny swojemu chrześcijańskiemu dziedzictwu, a jednocześnie pozostać otwarty na doświadczenia i wiedzę ludzi spotykanych po drodze — często niechrześcijan — we wspólnym poszukiwaniu sensu istnienia i odpowiedzi na najważniejsze pytania.

Dzisiejszy chrześcijanin, zamiast poddawać się bezsilnej rozpaczy, winien spojrzeć wstecz, na ludzi, którzy niegdyś stawiali czoła podobnym problemom. Ożywić w pamięci obraz szesnastoletniego króla Jerozolimy, klęczącego w piachu pustyni opodal Montgisard, wyciągającego ufnie okaleczone trądem dłonie w stronę relikwii Prawdziwego Krzyża. Skierować myśl ku owej garści templariuszy i rycerzy świeckich, którzy, wzruszeni wiarą, bezbronnością i kalectwem swego władcy, ślubowali mu wierność do końca, wybierając śmierć zamiast ucieczki. Wspomnieć ich posępny, a zarazem pełen żarliwości wybór, ich siłę wyrastającą z pokory, kiedy na widok nadciągającego mrowia nieprzyjaciół najpierw przekazali sobie znak pokoju i prosili się wzajem o przebaczenie win, a następnie runęli w szaleńczej szarży w gęstwinę wroga.

Dawny dżihad Almohadów, Fatymidów i Osmanów został odparty przez ludzi „krzyżem naznaczonych”, którzy nie bali się stanąć do walki w obronie swojego świata.