To nie jest zabawa, czyli rzecz o powadze chrztu. O. Piotr Różański SP

To krótka książka, ale wcale nie błaha. Już sam tytuł dobrze ustawia lekturę, bo o. Piotr Różański przypomina, że chrzest nie jest tylko rodzinną uroczystością, ładnym zdjęciem i spotkaniem przy stole. Jest czymś znacznie głębszym: początkiem drogi, wejściem w życie Boga i otrzymaniem tożsamości dziecka Bożego. Brzmi poważnie, ale autor pisze o tym prosto, konkretnie i bez teologicznego zadęcia. Najbardziej podobało mi się w tej książce to, że nie moralizuje i nie straszy. Raczej budzi. Wielu z nas przyjęło chrzest jako niemowlęta i później trochę przestało się nad nim zastanawiać. A przecież jeśli sakramenty nie są pustym obrzędem, to chrzest musi mieć znaczenie dla codziennego życia. Nie tylko dla metryki czy kolejnych sakramentów, ale dla tego, kim jestem i dokąd idę. Autor mocno pokazuje, że łatwo dziś zgubić własną tożsamość. Próbujemy definiować siebie przez sukces, pracę, emocje albo opinie innych, a gdzieś po drodze umyka nam najprostsza prawda: należymy do Boga. Ta myśl bardzo mi została. Chrzest nie jest dodatkiem do życia, tylko jego początkiem i przypomnieniem, że moje życie ma sens większy niż tylko to, co widzę tu i teraz. Podoba mi się też, że książka przywraca powagę odpowiedzialności. Chrzest dziecka to nie jest tylko ładna uroczystość, ale obietnica rodziców, że potraktują wiarę serio i będą chcieli ją przekazać. Dotyczy to także chrzestnych, którzy nie powinni być jedynie gośćmi od prezentu. Jeśli ktoś zgadza się być chrzestnym, bierze na siebie coś realnego. Czytało mi się ją dobrze, bo jest przystępna, krótka i konkretna, a jednocześnie zostawia sporo do przemyślenia. To jedna z tych książek, które można przeczytać szybko, a potem jeszcze długo do nich wracać w głowie. Szczególnie wtedy, gdy człowiek zaczyna się zastanawiać, czy jego wiara jest czymś żywym, czy tylko odziedziczonym zwyczajem. Bardzo cenię książki, które potrafią mówić o sprawach duchowych zwyczajnym językiem. To nie jest zabawa właśnie taka jest: bez nadęcia, ale też bez spłycania tematu. Myślę, że dobrze trafi do rodziców przygotowujących dziecko do chrztu, do chrzestnych, ale też do każdego, kto sam został ochrzczony i dawno przestał o tym myśleć. Dla mnie była to lektura przypominająca, że chrześcijaństwo zaczyna się nie od wysiłku, ale od daru. A dar, jeśli naprawdę go przyjąć, powinien coś w życiu zmieniać. Dlatego polecam.