Wielki Post

Pan Jezus pragnie, aby wszyscy ludzie, nawet najwięksi grzesznicy, byli zbawieni. W tym celu, aby mogli się uratować od wiecznego zatracenia, ustanowił Sakrament Pokuty, potocznie zwany spowiedzią świętą. Bez najmniejszej przesady można powiedzieć, że dla człowieka, który po chrzcie świętym dopuścił się grzechu śmiertelnego, Sakrament ten jest ostatnią deską ratunku, aby uniknąć wiecznego potępienia.

Na kartach książki widzimy Chrystusa jako Syna Bożego, ale też jako postać historyczną. W konkretnym wydarzeniu – uwięzieniu. Faktu, będącego białą plamą w Piśmie Świętym, lecz obecnego w wizjach mistyczek. Kobiet wiarygodnych, których zapisy posiadają nihil obstat Kościoła.

Autor pod wpływem ich sugestii buduje szczegółową narrację. Relacjonuje czas męki uwięzienia w karcerze. To obraz Chrystusa sponiewieranego i maltretowanego ze świadomością bliskiej śmierci, ale i antycypacją zmartwychwstania. Wizerunek Człowieka-Boga bliskiego ludziom każdego czasu.

Komentarze do Słowa Bożego na Wielki Post to jednocześnie dziennik wydarzeń, jakie dotykały nas od marca 2020 roku. Naszym zdaniem będzie pożyteczna lektura nie tylko dla parafian i osób śledzących komentarze ks. Sławomira Wasilewskiego na Facebooku, ale dla wszystkich Czytelników.

Fragment: 

Skoro Jezus nam towarzyszy, skoro Bóg nas nie opuszcza, zachowajmy pokój z Bogiem przez Pana naszego Jezusa Chrystusa (Rz 5,1). Niech wszystko to, co przychodzi nam przeżywać, będzie przeżywane z Jezusem Chrystusem, w Duchu Świętym, ku chwale Boga Ojca. Prośmy w tych szczególnych dniach Ducha Świętego, by udzielił nam na nowo swoich darów: daru mądrości, daru rozumu, daru rady, daru męstwa, daru umiejętności, daru pobożności i daru bojaźni Bożej, dzięki którym w tym czasie próby naszej wiary, nie upadniemy na duchu i nie zwątpimy jako ludzie małej wiary, lecz przeciwnie, umocnimy się w naszej wierze i staniemy się – jak kobieta samarytańska z dzisiejszego fragmentu Ewangelii – świadkami Jezusa Chrystusa spotkanego przy Studni Wody Życia; świadkami, dzięki którym inni będą mogli wcześniej lub później powiedzieć: Wierzymy! Wierzymy i jesteśmy przekonani, że Jezus prawdziwie jest Zbawicielem świata

Autor: ks. Sławomir Wasilewski 

Drogi Czytelniku!

Gdy na początku lutego bieżącego roku Wydawnictwo SUMUS wydało „Rozważania do Słowa” na czas wielkopostny, bardzo szybko okazało się, że napisane przeze mnie trzy lata temu (w dobie koronawirusa) komentarze do SŁOWA BOŻEGO wzbudziły żywe zainteresowanie wśród wielu Czytelników i zostały przez Nabywców publikacji niezwykle miło i dobrze przyjęte.

Bardzo się cieszę, że pierwszy tom „Rozważań do Słowa”, stanowiący również swego rodzaju dziennik wydarzeń przeżywanych przez parafialną wspólnotę chrześcijan w czasie pamiętnej pandemii, stał się nie tylko książką do przeczytania, ale także do przemyślenia, a nawet... pomocną w modlitwie.

W związku z powyższym wspólnie z Wydawnictwem SUMUS zdecydowaliśmy o dokończeniu rozpoczętej przeze mnie w tomie pierwszym narracji przez opublikowanie drugiej części komentarzy, chronologicznie związanych z wcześniejszymi i stanowiących wraz z nimi jedną logiczną całość.

W niniejszym, drugim tomie „Rozważań do Słowa” znajdziecie Państwo komentarze do SŁOWA BOŻEGO na okres wielkanocny i następujące po nim tygodnie okres zwykłego. Razem niemal trzy miesiące modlitewnej refleksji w odniesieniu do konkretnych wydarzeń z naszej życiowej codzienności.

W tym miejscu nie pozostaje mi zatem nic innego, jak życzyć wszystkim dobrej duchowej lektury.

Ks. Sławomir Wasilewski

Zaprawdę, wszystko jest hewel, ulotne jak dym. Oprócz Boga i prawdy Bożej

pisze Krzysztof Pałys OP, a cała książka podąża za tym zdaniem. Autor dzieli się z czytelnikami swoimi myślami – nieraz ulotnymi, nieraz docierającymi wprost do serca. Przywołuje teksty mistrzów duchowych, portrety osób, które były dla niego spotkaniem z Wszechmogącym, rozważa reguły życia duchowego i pochyla się nad prawdami życiowymi. A wszystkie te ścieżki, w stały i namacalny sposób, prowadzą do ludzkiej tęsknoty za Bogiem, poszukiwania Boga i prawdy Bożej, która daje sens i ukojenie.

Anna Katarzyna urodziła się 8 września 1774 r. w ubogiej rodzinie w wiosce Flamske, w diecezji Münster w Westfalii, w północno-wschodnich Niemczech. W wieku dwunastu lat zaczęła pracować jako służąca. Po wielu trudnościach spowodowanych przez ubóstwo i sprzeciw rodziny wobec wyboru życia zakonnego, w 1802 r., w wieku 28 lat, wstąpiła do klasztoru Augustianek w Dülmen. Śluby złożyła po roku nowicjatu - 13 listopada 1803 r. Jak sama powiedziała: „Oddałam się zupełnie niebieskiemu Oblubieńcowi, a On czynił ze mną według swojej woli”.

Anna Katarzyna Emmerich zmarła 9 lutego 1824 r., po okresie szczególnie dotkliwych cierpień. Jak zapisał Brentano, mimo że sama cierpiała, w swych ostatnich chwilach „modliła się przede wszystkim za Kościół i za wszystkich umierających”. Jednak, jak wspominał jej spowiednik, „tego dnia bardzo pragnęła śmierci i często wzdychała: «Przyjdź już, Panie Jezu!»”. Odeszła w opinii świętości. Na jej pogrzeb przybyła cała okoliczna ludność, a gdy po kilku tygodniach otworzono grób, jej ciało było nieskażone. Po śmierci Anny Katarzyny Klemens Brentano zebrał i uporządkował zapiski, a następnie opublikował je pod tytułem Bolesna męka Jezusa Chrystusa (1833). Kilkanaście lat później - w 1852 r.