Dzisiejszy chrześcijanin, zamiast poddawać się bezsilnej rozpaczy, winien spojrzeć wstecz, na ludzi, którzy niegdyś stawiali czoła podobnym problemom. Ożywić w pamięci obraz szesnastoletniego króla Jerozolimy, klęczącego w piachu pustyni opodal Montgisard, wyciągającego ufnie okaleczone trądem dłonie w stronę relikwii Prawdziwego Krzyża. Skierować myśl ku owej garści templariuszy i rycerzy świeckich, którzy, wzruszeni wiarą, bezbronnością i kalectwem swego władcy, ślubowali mu wierność do końca, wybierając śmierć zamiast ucieczki. Wspomnieć ich posępny, a zarazem pełen żarliwości wybór, ich siłę wyrastającą z pokory, kiedy na widok nadciągającego mrowia nieprzyjaciół najpierw przekazali sobie znak pokoju i prosili się wzajem o przebaczenie win, a następnie runęli w szaleńczej szarży w gęstwinę wroga.

Dawny dżihad Almohadów, Fatymidów i Osmanów został odparty przez ludzi „krzyżem naznaczonych”, którzy nie bali się stanąć do walki w obronie swojego świata.

Jeszcze kilka lat temu miałem sporo planów. Lecz moje życie mocno zwolniło. W tamten dzień dostałem od Pana Boga dużo czasu na „przystanek w drodze”, bo zatrzymała mnie trudna diagnoza. Od tamtej daty nic nie jest takie samo. Okazało się, że praca i inne zaangażowania mogą poczekać albo znacznie zwolnić. I że wcale nie muszę tak biegać jak dotąd, nie muszę mieć kalendarza szczelnie wypełnionego wydarzeniami, mogę do wielu rzeczy podejść z dystansem i pewnym spokojem.

W niniejszej opowieści znajdą swe miejsce wiosłowe galery zwycięzców spod Lepanto oraz krążownik wspierający powstańców generała Franco; sztylet Karoliny Corday i biafrańskie samoloty szturmowe. Oprócz herosów, świadczących całym swoim życiem o swej wierności Ewangelii, spotkamy także osoby o pogmatwanych życiorysach – jak francuskiego masona czy niemieckiego komendanta obozu zagłady – którzy doznali łaski nawrócenia.

Pan Bóg pragnie zbawienia każdego człowieka, dlatego poprzez swoje wcielenie dał nam święte sakramenty, w tym otwierający nam drogę do zbawienia sakrament chrztu. W tym przejawia się piękno Jego rodzicielskiej miłości, dlatego ważne jest przypominanie wszystkim ludziom, że chrzest to nie jest zabawa. Niestety, jako owoc utraty wiary utraciliśmy również tożsamość dzieci Bożych i to jest obecnie nasz największy problem. Po prostu nie wiemy, kim jesteśmy. Dożyliśmy takich czasów, że ogromna rzesza ludzi nie wie, po co żyje. Uganiając się za marnościami tego świata, ulegliśmy dezorientacji, straciliśmy własną tożsamość, a co za tym idzie, także sens życia. Jakbyśmy bezpowrotnie zapomnieli, że Ktoś już nam w swoim czasie powiedział, kim jesteśmy, do Kogo należymy i dokąd zmierzamy.