Pan Bóg pragnie zbawienia każdego człowieka, dlatego poprzez swoje wcielenie dał nam święte sakramenty, w tym otwierający nam drogę do zbawienia sakrament chrztu. W tym przejawia się piękno Jego rodzicielskiej miłości, dlatego ważne jest przypominanie wszystkim ludziom, że chrzest to nie jest zabawa. Niestety, jako owoc utraty wiary utraciliśmy również tożsamość dzieci Bożych i to jest obecnie nasz największy problem. Po prostu nie wiemy, kim jesteśmy. Dożyliśmy takich czasów, że ogromna rzesza ludzi nie wie, po co żyje. Uganiając się za marnościami tego świata, ulegliśmy dezorientacji, straciliśmy własną tożsamość, a co za tym idzie, także sens życia. Jakbyśmy bezpowrotnie zapomnieli, że Ktoś już nam w swoim czasie powiedział, kim jesteśmy, do Kogo należymy i dokąd zmierzamy.

Te zapiski są owocem długiej drogi — drogi, która nadal trwa. Przez dwadzieścia lat pieszych wędrówek przez kolejne kraje uczyłem się, że katolicki pielgrzym może pozostać wierny swojemu chrześcijańskiemu dziedzictwu, a jednocześnie pozostać otwarty na doświadczenia i wiedzę ludzi spotykanych po drodze — często niechrześcijan — we wspólnym poszukiwaniu sensu istnienia i odpowiedzi na najważniejsze pytania.